Camille Saint-Saens Kimdir

Camille Saint-Saens Kimdir Fransız bestecisi (Paris 1835-Cezayir 1921). Müzik kabiliyeti şaşılacak derecede erken gelişti; beş yaşında beste yapmaya başladı. Virtüöz olarak on bir yaşında Pleyel salonunda verdiği ilk konserde Mozart’ın mi bemol konçertosunu çaldı. 1848’de Paris konservatuvarına girdi; Reber’in, Halevy’nin ve org sınıfında Benoist’nın öğrencisi oldu.

Ayrıca Gounod’nun öğütlerinden yararlandı. Saint-Merri (1853) ve Madeleine (1858-1877) kiliselerinin orgculuğunu yaptı. Niedermeyer okulunda ders verdi; burada G. Faure’nin öğretmeni oldu. Piyano ve org virtüözü olarak bütün dünyayı dolaştı; kendi eserlerini tanıttı; 1871’de Romain Bussine ile Societe Nationale’i kurdu; ilkesi ve programı Ar s Gallica (Galya Sanatı) olan bu kuruluşu 1886’ya kadar yönetti.

Birçok dergide yazı yazdı; biraz kolaya kaçan şiirler, komediler ve müzik üstüne kitaplar yayımladı, önceleri Wagner’in ateşli bir taraftarıyken daha sonra tarihi opera adına ona sert saldırılar yöneltti. Birinci Dünya savaşında alman müziğini ve germenciliği yeren makaleler yazdı.

Biçim konusunda titiz bir besteci olan Saint- Saens pek değişik ustaların yolundan gitti; ama her zaman, katıksız müziğe, yani «kendi olgunluğunu gerçekleştirmekten başka anlam taşımayan» müziğe yöneldi ve bu konudaki görüşlerini şöyle açıkladı: «Ne Bach’ı, ne Beethoven’i, ne de Wagner’i seviyorum; benim sevdiğim Sanat’tır. Aslında bir seçmeciyim ben.»

Eserlerinin hepsi, belki de sayıca çok olduğu için, aynı değerde değildir. Dramatik besteleri: Le Timbre d’Argent (Gümüş Pul) [1865-1877]; La Princesse Jaune (Sarı Prenses) [1872]; Samson ve Dalila (önce oratoryo olarak bestelendi, 1877’de Liszt’in önayak olmasıyle Weimar operasında, 1891’de Rouen’da, 1892’de Paris’te temsil edildi); Etienne Marcel (1879); Henri VIII (1883); Proserpine (1887); Ascanio (1890); Phryne (1879); Javotte (1896); Dejani-re (1898); Barbarlar (1901); Parysatis (1902); Kelene (1904); L’Ancetre (Ata) [1906]; orkestra vc çalgı eserleri: üç senfoni (mi bemol, 1853; la minör, 1859; orglu do minör, 1886); senfonik şiirleri: Le Rouet d’Omphale (Omphale’nir. Çıkrığı) [1871]; Phaeton (Payton) [1872]; La Danse Macabre (ölüler Dansı) [1875]; La Jeunesse d’Hercule (Hercules’in Genç ligi) [1877]; Süite Algerienne (Cezayir Süi ti) [1879]; piyano için beş konçerto (1858-1896); piyano ve orkestra için allegro appassionato (1884); Rhapsodie d’Auvergnc (1884); Africa (1891); üç keman konçertosu; iki viyolonsel konçertosu v.b.
Ses müziği olarak orkestra eşliğinde kan tat’lar, oratoryo’lar besteledi: Scene d’Ho race (Horatius’tan Sahne); Les Noces dc Promethee (Prometheus’un Düğünü) [1867]; Le Deluge (Tufan) [1874]; La Lyrc et 1a. Harpe {I.ir ve Arp) ve La Fiancee du Timballer (Timpanicinin Nişanlısı) [1879]; Victor Hugo’nun şiirleri üstüne parçalar (1879); Le Feu Celeste (Tanrısal Ateş) [1900] v.b. Eski bix orgcu olarak dini müzik de yazdı: solo şarkıcılar, koro org ve orkestra için bir Messe Solennelle (1856), koro, solo şarkıcılar, yaylılar beşlisi, arp ve org için bir Noel Oratoryosu (1863), 8 ses ve orkestra için bir Tantum Ergo (1865), bir Rconiem (1878), karma çift koro için Psalime CL (1908), solo şarkıcılar, koro ve orkestra için Promised Land (Vaat EdBilimselş Toprak) [1913], birçok motet.

Saint-Saens’in oda müziğine karşı pek istekli değildi; yaylılar beşlisi, trompet ve piyano için bir yedili (1881), çok güzel bir fa majör üçlü, piyano için bir dörtlü, egzotik temalar veya fransız folkloru üstüne parçalar, Hayvanlar Karnavalı (Le Carnaval des Animaux) [1886] adlı bir fantezi, birçok melodi (La Cloche [Çan]) besteledi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir