Claude Le Jeune | Biyografi |

Claude Le Jeune Fransız bestecisi (Valenciennes 1530’a doğru. – Paris 1600).

A. de Baif ölçülü müzik deneylerini amaç edinen akademisini kurunca, Costeley ve Courville ile birlikte Le Jeune de 1570’ten itibaren bu akademinin üyesi oldu; ölçülü şarkı ve mezmurlarının büyük bir kısmını bu arada besteledi.

Claude Le Jeune1582’den önce Henri III’ün kardeşi Anjou dükü François’nın müzik işleri yöneticisi oldu.

Paris kuşatması sırasında La Rochelle’e sığındı, ama 1594’ten hemen sonra Henri IV’ün hizmetine girerek bağımsız mabeyin besteciliğini elde etti.

3 sesli bir motet, otuz beş şarkı, Motet Biçiminde On Mezmur (1564); çeşitli eserler derlemesi (1585). 4 ve 5 sesli şarkıları (1594) dışındaki eserleri ölümünden sonra yayınlandı.

Bunların çoğu Le Roy et Ballard yayınevi tarafından basılmıştır ve P. Haultin’in 1598’de yayınladığı Dodecacorde da sanatçı hayattayken ortaya çıkan eserlerindendir, öteki eserlerini Ballard yayınevi bastırdı: 4 sesli 150 mezmur (1601), İçinde 3 Sesli 50 Mezmur Bulunan Birinci Kitap (1602), İlkbahar (1603), Ölçülü Mısralı Mezmurlar (1606), 5 ve 6 Sesli Missa ad placitum (1607’de çeşitli eserler derlemesi Meslanges da çıktı), 3, 4, 5 ve 6 Sesli Şarkılar ile İkinci Şarkı Kitabı, İçinde 3 Sesli, 50 Mezmur Bulunan İkinci (3.) Kitap (1608), nihayet İkinci Meslanges Kitabı (1612).

Le Jeune, Baif’in nazariyelerinden azamî şekilde yararlanan bir bestecidir.

Şarkılarının bazıları o kadar uzundur ki, Le Jeune’ün geleneksel şarkı çerçevesinden çıktığı kabul edilebilir.

Müziğinin, dikkati en çok çeken yanı ritmidir; ilkbahar adlı eserin önsözünde bu ritimden «eskiler, bu ritimle coşturdukları insan ruhunu istedikleri gibi duygulandırmasını biliyorlardı» diye bahsedilir; üstelik.

Le Jeune, «çarpıcı» buluşlarıyla ritimi gerçek yerine oturtmasını da bildi.

Bestecinin etkisi daha çok ölümünden sonra hissedildi.

Çünkü Baif’in kurduğu akademinin tüzüğü ve dinî kargaşalıklar, eserlerinin hayattayken yayınlanmasını engelledi.

Sanatçının ritim hürlüğünü ve melodi yaratmadaki kolaylığını övmek için onu çok zaman çağdaşı Du Caurroy ile kıyasladılar. «Saray şarkıları» çeşitli yönlerden Le Jeune’e çok şey borçludur.

Claude Le Jeune

Bir cevap yazın