Felsefede Acı

Felsefede Acı  Schopenhauer gibi kötümser filozoflara göre, yalnız acı gerçektir, haz sadece acının geçici yokluğudur; acı, evrensel «yaşama isteğini» belirtir, Buna karşılık, Epikuros gibi iyimser filozoflara göre, insan hayatının değerli unsurları sadece haz ve mutluluktur; kötünün ta kendisi olan acı ise, irade ve zekâyı sürekli çalıştırarak azaltılmalıdır.

Günümüzde acı değişik biçimleriyle ele alınıyor: özü bakımından fizyolojik olan acı’nın (mesela diş ağrısı) psikoloji, heyecan ve tasarım alanlarında tepkisi asgari’dir; özü bakımından psikolojik olan acı ise, fizyolojik yankısı olan bir heyecandır.

Demek ki, «fizik» acı ile «manevi» acı arasındaki eski ayırımı azaltmak gerekir: çünkü her acı, hem bir şuur olgusunun iç yönünü, hem de gözlenebilir fizyolojik bir olgunun dış yönünü gösterir, ve aralarında çeşitli karışımlar meydana getirilebilen sübjektif ile objektifin derin birliğini ortaya koyar.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir