Karaman Eyaleti

Karaman Eyaleti,Başta Konya olmak üzere, Karaman (Larende), Seydişehir, Bozkır, Beyşehri, Akşehir, Ilgın, Niğde, Ulukışla (Şücaeddin), Develi, Karahisar, Ürgüp, Ereğli, Aksaray, Koçhisar vilâyet ve kazalarını kapsayan bölge, Bayezid II devrinde, sahil kısmı İçel (Sancak) ve merkezi Konya olmak üzere hariç denilen iki kısımdan ibaret bir vilâyet haline getirildi (1483). Daha sonraları İçel sancağı bu vilâyetten ayrıldı. XVII. yy.da Kırşehir ve Kayseri, Karaman vilâyetine katıldı. 1861’deki İdarî ıslahattan sonra Konya vilâyeti adını aldı.

Karaman vilâyetinin ahalisi türk idi. Karamanlı adı altında bilinen yerli hıristiyanlar, daha doğrusu rum ortodoks kilisesine bağlı olan Türkler, rumca bilmezlerdi. Rumca harfleri kullanmalarına rağmen türkçe yazarlardı.

Osmanlılar zamanında bir kısmı İstanbul’a gönderildi. Kurtuluş savaşında, İstanbul Rum patrikliğinden ayrılarak kendi patriklerine bağlandılar. Konya vilâyetinde kalanların bir kısmı da sonradan yapılan mübadele ile Yunanistan’a gönderildi.

Karaman’ın koynu, sonra çıkar oyunu, Karamanoğlu Mehmed II osmanlı topraklarına yaptığı bir akında yakalanarak Çelebi Mehmed’in huzuruna getirilmiş ve bir daha akın yapmayacağına söz vermesi istenmiştir. O da koynunda sakladığı güvercine dokunarak, «Bu can, bu tende oldukça Osmanlılara bir daha saldırmayacağına» söz vermiş, fakat dışarı çıkınca koynundaki güvercini uçurarak yeminini bozmuştur.

Bunun üzerine aslı sonradan meydana çıkan işler için «Karamanın koynu (göğsü) sonra çıkar oyunu» sözü halk arasında tekerleme haline gelmiştir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir