Sebk i Hindi Akımı

Sebk i Hindi Akımı (Hint üslubu), divan edebiyatında XVII. – XVIII. yy.larda etkisini gösteren ve karmaşık mazmunlara, hayal oyunlarına, güç anlaşılır, alışılmadık benzetmelere dayanan ve şüri duygudan uzaklaştırarak zihnileştiren süslü bir anlatım biçimi.

Sebki hindi, İran edebiyatında klasik dönem kapandıktan sonra Hindistan’da baburlu Hint-Türk hükümdarlarının saraylarında farsça yazan Hint, İran, Türk şairlerinin eserlerinde yeni bir üslup olarak gelişti.

Sebk i Hindi Temsilcileri

Başlıca temsilcileri arasında Saib, Feyzi, örfi, Şevket, Muhteşem v.d.nin yer aldığı bu üslubu Türk edebiyatında XVII. yy.da Nef’i, Naili, Neşati, Nabi v.b., XVIII. yy.da Şeyh Galib geniş ölçüde uyguladı. Mısraları düşünce ve anlatım bakımından güç çözülür birer bilmece durumuna getiren sebki hindi, müraatı nazir; hüsnü talil gibi edebi sanatlara geniş yer verir.

Temaları günlük yaşayıştan uzaklaştırarak mazmunların en uzak anlamları arasında çağrışımlara dayanan çapraşık bağlar kurar.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir