Şeftali Ağacı

Şeftali Ağacı,(Lat. Prunus persica), Gülgiller familyasından meyvesi için yetiştirilen ağaç. Şeftali ağacı’nın anayurdu Asya’dır.

ŞeftaliŞeftali Ağacının Özellikleri

Ilıman ve sıcak ülkelerde bahçelerde yetiştirilir. Meyvelerin olgunlaşması için bol ışığa ve sıcaklığa ihtiyaç vardır. Türkiye’nin, özellikle Bursa ve dolaylarının iklim ve toprağı şeftali yetiştirilmesine çok elverişlidir. İklimi daha serin olan avrupa ülkelerinde, şeftali bahçelerinde dona karşı özel tedbirler alınır.

Şeftali ağacı bahçeleri aşılı fidanlarla kurulur. Fazla nemli topraklarda eriğe, kireçli topraklarda bademe, zengin topraklarda şeftaliye aşılı fidanlar kullanılır.

İlk yıllarda terbiye ve şekil budamaları yapılır; ağaç şeklini almaya başladığı zaman kışın meyve budaması (kuru budama), yazın yeşil budama yapılır. Meyveler bir senelik dallarda oluşur.Çeşitlerine göre Haziran’dan Eylül ayına kadar olgunlaşan şeftali meyvelerinin pek çok çeşidi (Türkiye’de yaklaşık 64 çeşit) vardır.

A provitamini bakımından zengindir. Şeftaliler iki büyük gruba ayrılır: kabuğu havlı olanlar ve kabuğu düz olanlar (bunlar daha az makbuldür). Birincilerin eti beyaz, kırmızı veya sarı olur; bunların çekirdeğe yapışık olan ve olmayan çeşitleri vardır.

Eti çekirdeğine yapışık olanlara et şeftalisi denir; bunlar pek makbul sayılmaz. Çekirdeği yapışık olmayanlara yarma şeftali denir.

1970 Yılında Türkiye’deki şeftali ağaçlarının sayısı 6 363 000, şeftali üretimi ise 112 000 tondu.2005 yılında 485.000 tondur.

Şeftali çiçeği eskiden hafif müshil ve solucan düşürücü olarak kullanılırdı. Çekirdeğinde, acı bademdekine benzeyen siyanogenetik bir heterozit bulunur.

 

Şeftali

Şeftali

 

Şeftali

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir