Hakkında Bilgi

Hakkında Bilgi,Ansiklopedik Bilgi

Biyografi

Charles Augustin Sainte-Beuve | Biyografi |

Charles Augustin Sainte-Beuve Biyografi,Charles augustin sainte beuve biographie,Charles Augustin Sainte-Beuve Fransız yazarı ve edebiyat tenkitçisi (Boulogne -sur-Mer 1804 – Paris 1869).

Charles Augustin Sainte-Beuve Biyografi

Taşralı bir burjuva ailesindendi.

Doğduğu şehrin kolejinde, sonra Paris’te okudu.

Bir süre Tıp fakültesine devam etti (1823), soma kendini edebiyata verdi; eski öğretmeni Paul Dubois’nın yardımı ile Globe gazetesine girdi, bu gazetede tenkit yazıları yayımladı.

1827’de Odes et Ballades (Od’lar ve Baladlar) üstüne yazdığı bir makale sayesinde Victor Hugo ile dostluk kurdu. Alfred de Vigny sayesinde de romantiklerin çevresine girdi.

Fransız akademisi tarafından verilen bir konu üstünde ilk eseri Tableau Historique et Critique de la Poesie Française au XVI. Siecle’i (XVI. yy. Fransız Şiirinin Tarih ve Tenkit Bakımından Görünüşü) [1828] yayımladı.

Bu eserde, iki yüz yıldır unutulmuş olan Pleiade şiirini yücelterek 1550 reformcularıyla romantikler arasındaki çeşitli bağları ortaya koydu.

Daha sonra, genç yaşında ölen bir şairin eseri gibi gösterdiği Vie, Poesies et Pensies de Joseph Delorme’u (Joseph Delorme’un Hayatı, Şiirleri ve Düşünceleri) [1829] ve daha başka şiir kitapları yayımladı: Les Consolations (Avuntular) [1830] (yazarın adı, belirtilmemişti)

Penstes d’Août (Ağustos Düşünceleri) [1837] (SA1NTE-BEOVE adıyla basıldı) ve şatışa çıkarılmayan şiir kitabı Le Livre d’Amour (Aşk Kitabı) [1843]. Yayımlanmış tek romanı Volupta (Şehvet) 1834’te çıktı.

Bu son iki kitapta, Victor Hugo’nun karısı Adfel Hugo ile yazar arasındaki gönül macerasıyla ilgili birçok ima vardır.

Bu arada Sainte-Beuve, gitgide, edebiyat tarihine ve edebi tenkide yöneldi, önce birçoğu daha önce La Revue des Deux Mondes’da çıkmış olan «Portreler» dizisini yayımladı

Critiques et Portraits Litteraires (1 cilt, 1832; 5 cilt, 1836-1839).

Sainte-Beuve 1835’e doğru romantizmden ayrıldı: Victor Hugo ile arası açılmış (1834), Hugo’nun karısıyla bozuşmuş (1836), ayrıca inançları bakımından hayal kırıklığına uğramıştı.

Saint-Simon’culuk’la ilgilenmiş olan Sainte – Beuve liberal Katolikliğin yenileşmesinden ve özellikle La Mennais’den çok şey ummuştu.

Ama La Mennais’nin mahkûm olduktan sonraki tutumu Sainte-Beuve’ü üzdü.

Bundan dolayı, 1837-1838’de Lozan’a gitti ve orada Port-Royal üstüne dersler verdi.

En önemli eseri Port-Royal (6 cilt, 1840-1859) bu çalışmasının ürünüdür.

Sainte-Beuve, 1840’ta Mazarin kütüphanesi yöneticisi oldu.

Temmuz monarşisinin sonunda yeniden ele aldığı Critiqes et Portraits’ye (Tenkit ve Portreler) yaptığı eklemelerle daha önce yayımlanmış olan bu eserden Uç ciltlik Portraits Littiraires’i (Edebi Portreler) [2 cilt, 1844; 1 cilt, 1852], Portraits de Femmes’ı (Kadın Portreleri) [1844] ve üç ciltlik Portraits Contemporains’i (Çağdaş Portreler) [1846] çıkardı.

1848 Devriminden sonra duyduğu tedirginlik dolayısıyla Liege Edebiyat fakültesinde fransız edebiyatı dersleri vermeyi kabul etmek zorunda kaldı (1848-1849).

On bir yıl sonra yayımladığı Chateaubriand et son Groupe Littiraire Sous l’Empire (Chateaubriand ve İmparatorluk Zamanındaki Edebi Grubu) [1861] adlı eseri, bu derslerin ilaveli baskısıdır.

1855’te College de France’ın Latin Şüri küt süsüne getirildi; ama ilk dersinde bazı gösteriler yapılması üzerine burayı terk etti.

Yükseköğrenim gençliği ona imparatorluk rejiminin adamı gözüyle bakıyordu.

Sainte-Beuve, ders olarak anlatmayı tasarladığı konuyu yayımlamakla yetinmek zorunda kaldı: Etüde sur Virgile (Vergilius Üstüne İnceleme) [1857].

Bu arada, 1857-1861 arasında ecole Normale’de fransız edebiyatı dersleri verdi. 1865’te senatoya girdi.

1849’da Constitutionnel’de, sonra Moniteur’de, daha sonra Le Temps’da yayımlanan makalelerini Pazartesi Konuşmaları (Causeries du Lundi) [1851-1862] ile Nouveaux Lundis (Yeni Pazartesiler) [1863-1870] adlarındaki iki dizide topladı.

İmparatorluk rejimi liberalleşmeye başlayınca Sainte-Beuve de gençlik fikirlerine döndü.

Hayatının son yıllarında, senatodaki konuşmalarında liberalizmi ve din konusunda hür düşünceyi savundu.

Böylece ilk ustalarını, yani duyumcu ideologları ve XVHI. yy.ın mirasçılarım yeniden benimsiyordu.

Şair olarak İngiliz «gölcülerrinin yolundan giden Sainte-Beuve, daha sonra Baudelaire ve Verlaine’in yararlanacakları bir estetiğe uygun ve nesre yakın ince bir lirizmi Fransa’da benimsetmek istiyordu; ama bunu başaramadı.

«Genç yaşında ölen» bir şair olarak kaldı ve tenkitçiliğiyle edebiyat tarihine geçti.

Ama ruhları kavrayan derin sezgisi, inceleme konularının tümünü ele alıştaki esnekliği, düşünce ve duygu bakımından birbirine yalan yazarları teşhisteki ustalığıyla (bu özellik bilimsel tenkidin öncüsü sayılmasını haklı çıkarabilir), tenkitçi, aynı zamanda bir şair olduğunu göstermişti.

Sainte-Beuve’ün yayımlanmış öbür eserleri şunlardır: Proudhon (1872), Cahiers (Günceler) [1876], Correspondance Ginarale (Genel Mektuplaşmalar) [1961’e kadar yayımlanmış 11 cilt].

İlk makaleleri Premiers Lundis (ilk Pazartesiler) [3 cilt, 1874-1875], La Revue Suisse’e gönderdiği yazılar ise Chroniques Parisiennes (Paris Kronikleri) [1873] adıyla yeniden yayımlandı.

Bir yanıt yazın