Francesco Ruffini

Francesco Ruffini İtalyan hukukçusu ve siyaset adamı (Lessolo, İvrea 1863 – Torino 1934). Pavia (18i2), Cenova (1893) ve Torino’da kilise hukuku dersleri verdi, krallık senatörlüğü (1914) ve eğitim bakanlığı (1916) yaptı. Siyasete atılarak Liberal partiye girdi, ama Birinci Dünya savaşından sonra yavaş yavaş kamu hayatından çekildi.

1931’de ant içmeyi reddetti ve faşist yönetimce kürsülerinden uzaklaştırılan profesörler arasında yer aldı. Bilimsel alanda, İtalya’daki kilise hukuku incelemelerini hızlandırdı; F. Scaduto ile birlikte, İtalyan kilise hukukunun oluşmasında büyük rol oynadı.

Fakat bilimsel çalışmaları yalnız bu alan içinde kalmadı; anayasa, idare hukuku ve özel hukuka da önemli katkılar yaptı. Son yıllarında özellikle mülkiyet meselesiyle uğraştı: Scienza e Industria (Biilm ve Sanayi) [Nuova Antologia’da, 1924].

Başlıca Eserleri

La Buona Fede in Materia di Prescrizione (Zamanaşımı Konusunda İyi Niyet) [1892]; Guerra e Riforme Costituzionali (Savaş ve Anayasa Reformları) [1920]; Corso di Dritto Ecclesiastico Italiano (Italyan Kilise Hukuku Dersleri) [1924]; De la Protection Internationale des Droits sur les Oeuvres Littaraires et Artistiques (Edebiyat ve Sanat E-serleriyle ilgili Hakların Milletlerarası Alanda Korunması üstüne). Bu sonuncu eseri, La Haye Anayasa Hukuku akademisinde verdiği derslerden yararlanarak yazdı (1927).

Tarih ve hukuk konularıyla ilgilenmesi ve bu alanda yaptığı öğrenim Ruffini’yi din hürriyeti ve devlet ile kilise arasındaki ilişkilerin ortaya çıkardığı meselelere, daha sonra İtalya’nın reform hareketine yaptığı katkıya ve İtalya’da Jansenius tarihini incelemeye yöneltti.

Bu anlamdaki çalışmaları arasında La Liberta Religiosa (I, Storla deli İdea, 1901) [Din Hürriyeti (I, Düşünce Tarihi, 1901]; La Vita Religiosa di Alessandro Manzoni (Alessandro Manzoni’nin Dini Hayatı) [2 cüt, 1931] ve ölümünden sonra derlenen birçok deneme (Studi sul Giansenismo [Jansenius’çuluk üstüne incelemeler, 19431, 11 Giansenismo *Piemontese’e la Conversione della Madre di Cavour [Piemonte’de Jansenius’çuluk ve Cavour’un Annesinin Dinden Dönmesi, 1942);] Studi sui Riformatori ltaliani [İtalyan Reformcuları üstüne incelemeler, 1955]) sayılabilir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir